Dungeon Defense (WN) - ตอนที่ 302 ฆาตกรผู้ฆ่าจักรวรรดิ (4)
บทที่ 302 – ฆาตกรผู้ฆ่าจักรวรรดิ (4)
* * *
กองทัพของฝ่ายเราล้อมปราสาทชั้นในไว้หลังจากประหารอกาเรสเสร็จ
พวกเรายึดนอกตัวเมืองและกำแพงด้านนอกได้แล้ว ทีแรกผมคิดว่า มันน่าจะเป็นไปโดยง่ายแต่เอาเข้าจริงมันก็ไม่ได้ง่ายอย่างนั้น
ปราสาทชั้นในของเลอ ฮาวีนั้นแข็งมาก กำแพงสูง และยังมีหอคอยถึงเจ็ดหอคอย ซึ่งทำให้ปราสาทเป็นดั่งป้อมปราการ
“จากรายงานแล้วมี ทหารเกือบ 13,000 หนีไปอย่างปลอดภัย”
“หากเป็นดั่งที่ข้าคาดการณ์ไว้ จะมีราว หกหรือเจ็ดพันนายที่พยายามจะหนีออกไป…….”
ถึงแม้จะเกิดความแตกแยกภายในขึ้นจากอกาเรส แต่พวกนั้นก็ยังสามารถแบ่งกองทัพครึ่งหนึ่งหนีไปได้ เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วพวกนั้นจะสามารถกระหนาบเราได้ทั้งจากทางบกและทางทะเล งานนี้จึงไม่ใช่เรื่องหมูๆอีกต่อไป
ราชินีเฮนริเอตต้าคงเดาไว้แล้วตั้งแต่ตอนที่เกิดความขัดแย้งภายใน เธอจึงเตรียมเส้นทางหนีไว้ในใจแต่แรก
ต่อให้โดนโจมตีฉับพลัน นางก็ยังคงใจเย็นและจับตาเฝ้าดูสถานการณ์พร้อมกับสั่งให้ทหารหนีจากปราสาทได้
ความสามารถในการสั่งการของเธอช่างน่าประทับใจ
“นี่นางคาดการณ์ทุกอย่างไว้แล้วสินะ? น่าประทับใจมาก”
“ใช่…….เธอช่างเป็นบุคคลที่น่าประทับใจจริงๆ”
ผมพยักหน้าก่อนจะหันไปตอบรับกับคนส่งข่าว
“เจอคลังเสบียงในเมืองนี้แล้วหรือยัง?”
“ยังครับ พวกเราไม่เจอเลยว่า เสบียงเมืองนี้อยู่ที่ไหน”
“เข้าใจแล้ว พวกนั้นขนย้ายเสบียงเข้ามาในปราสาทก่อนที่กำแพงชั้นนอกจะโดนยึด”
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมพวกเขาถึงไม่พยายามป้องกันกำแพงเมืองชั้นนอกให้มันนานนัก
ผมพูดกับจอมมารที่นั่งอยู่รอบข้าง
“เป้าหมายของพวกนั้นไม่ใช่การป้องกันกำแพงชั้นนอก
พวกเขาต้องการเพียงซื้อเวลาไว้จนกว่าพวกเขาจะขนย้ายเสบียงเข้าไปในปราสาททั้งหมดได้ทัน
ูพูดอีกอย่าง กำแพงชั้นนอกมิได้เป็นมากไปกว่าตัวฆ่าเวลาเลย”
“แบบนี้ก็แปลว่า ป้อมปราการนั้นต่างหากเป็นแนวป้องกันของจริงอย่างนั้นเรอะ?”
“โอกาสเป็นแบบนั้นสูงมาก”
ผมตอบคำถามบาร์บาทอส
“ปราสาทนั้นต้องการพื้นที่น้อยกว่ามากในการปกป้องเมื่อเทียบกับกำแพงชั้นนอก ซึ่งนั่นหมายความว่า แนวป้องกันของพวกเขานั้นแน่นหนา
พวกเขาจะไม่ต้องกังวลทั้งจากลอบโจมตีจากทางทะเล ตอนนี้จึงได้เปรียบกว่า
ในชั่วขณะที่ทุกอย่างเริ่มกระจ่างชัดขึ้นมาก่อนจะได้รับความพ่ายแพ้
พวกนั้นก็ยังแสดงการดิ้นรนขัดขืนในช่วงเวลาสุดท้าย”
จอมมารตนอื่นต่างขมวดคิ้ว
พวกเขาอาจจะรู้สึกผ่อนคลายเพราะคิดว่า การสู้จะกำลังจะจบลง แต่กลับถูำกบอกว่า นี่เป็นการเริ่มการปิดล้อมครั้งใหม่
บาร์บาทอสฮัมเพลงขึ้นจมูก
“ช่วยไม่ได้ ให้เป็นหน้าที่ข้าก็แล้วกัน”
“ผู้บัญชาการบาร์บาทอส ท่านมีแผนอะไรหรือ?”
“อืมม ว่าไงดีล่ะ ก็ไม่มีอะไรขนาดนั้นหรอก แต่…….”
บาร์บาทอสทำพูดอึกอัก นี่เธอมีอะไรแผนกันเนี่ย? จอมมารอื่นถึงกับเอียงคอด้วยความสงสัยเช่นกัน
มีไพมอนที่ดูเหมือนจะรู้ว่า เป็นอะไรจึงได้แต่ถอนใจเบาๆ
บาร์บาทอสพูดขึ้นมา
“โรคระบาดไง เจ้าคงไม่ลืมว่า ข้าเป็นเนโครแมนเซอร์ใช่ไหม?”
“อ้อออ”
ผมตบมือ
“ช่างเป็นแผนที่ยอดเยี่ยมอะไรเช่นนี้!
เธอก็คงจะใช้เวทย์มนตร์ได้ตามที่ต้องการเลยสินะ เพราะมีศพอยู่ทุกหนทุกแห่งเลย”
“ถูกต้อง ข้าก็แค่ฝังโรคลงในศพแล้วก็โยนเข้าไปด้วยรถยิงหิน
แล้วนั่นก็จะทำให้ทหารนับหมื่นนายในปราสาทรูหนูนั่นโดนโรคเข้าไปทันที”
พูดง่ายๆนี่มันสงครามเชื้อโรค
จริงอยู่ที่ฝ่ายศัตรูมีนักบวช แต่ไม่มีทางมีนักบวชถึงร้อยสองร้อยคนแน่ๆ
ทหารนับหมื่นป่วยขึ้นมาพร้อมๆกัน นักบวชพวกนั้นก็ทำอะไรไม่ได้
หากปราสาทกว้างสักหน่อย ก็แค่ยักย้ายพื้นที่ แบ่งบางส่วนเป็นพื้นที่กักกันโรคระบาด แต่ตอนนี้กองทหารบริททานี่เองก็มีเสบียงมากมายไปด้วย
ทุกที่ว่างในปราสาทจึงอัดแน่นไปด้วยเสบียง
พื้นที่มันจึงแคบเสียยิ่งกว่าแคบเสียอีก
จึงอยู่ในสภาวะการณ์ที่ยากต่อการจะรับมือต่อโรคระบาดได้
“เป็นแผนที่หมดจดจริงๆ”
ผมถึงกับตื้นตันใจจริงๆ
แต่บาร์บาทอสกลับดูเหมือนไม่ค่อยยินดีกับคำชมของผมเท่าไหร่นัก
ผมรู้สึกประหลาดใจ จึงถามเธอกลับไป
“แล้วทำไมเธอถึงไม่ใช้เวทย์นี้ตั้งแต่แรกล่ะ?
หากเธอใช้เวทย์นี้ตั้งแต่เริ่มต้นกองทัพพันธมิตรเสี้ยวจันทรา พวกเราสามารถจบศึกได้โดยง่าย”
“…….”
บาร์บาทอสถอนใจออกมา เธอมองผมด้วยสายตาเหนื่อยหนาระอาใจ
ผมอ่านสายตาของเธออ้อ แล้วเผลอร้องออกมาว่า
‘อ้อ’ ผมดันไปถามคำถามโง่ๆเข้าให้เสียแล้ว
บาร์บาทอสนั้นมีความภาคภูมิใจในฐานะนักรบ
การฆ่าศัตรูด้วยโรคระบาดนั้นมันขัดกับความเชื่อของเธอ
“มันไม่เหมาะกับนักรบน่ะสิ…….”
“ข้าเรียนศาสตร์เนโครแมนเซอร์เพื่อที่จะได้ชุบชีวิตลูกน้องข้าขึ้นมา ข้าไม่เคยละอายเรื่องนั้น
เรายังคงถือดาบถือหอกพุ่งเข้าใส่กองทหารศัตรูไปด้วยกัน
เข้าปะทะแลกอาวุธกัน คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนก็คงไม่รู้จักความกลัวในการรบ”
บาร์บาทอสทอดสายตาไปไกลขณะพูด
อาจจะดูเหมือนเธอเป็นคนยึดติดหลักการมากไปสักหน่อย แต่ก็เห็นร่องรอยความเศร้าสลดในดวงตาของเธอ
จอมมารรอบข้างเธอรวมถึงผมได้แต่ฟังเธอเงียบๆ
“นักรบที่ก้าวข้ามความกลัว แล้วยังมุ่งหน้าต่อไปได้…….ข้าภาคภูมิใจในสิ่งนี้มากนั่นเป็นสาเหตุที่ว่า ทำไมข้าถึงคืนชีพให้กับลูกน้อยที่เป็นนักรบขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ถึงอย่างนั้นคนมากมายต่างดูแคลนวิชาหมอผีและเรียกมันว่า เป็นมนตร์ดำ”
ผมไม่อาจปฏิเสธเรื่องนั้นได้
มันไม่สำคัญหรอกว่า นักรบพวกนั้นจะสูงศักดิ์สูงส่งแค่ไหน มันก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าซอมบี้และกูลที่โดนชุบชีวิตขึ้นมาด้วยวิชาหมอผี
เนื้อก็เน่า แถมยังส่งกลิ่นเหม็นหึ่งออกจากร่างกาย
ด้านในของพวกเดธไน้ท์ก็มีแต่ซากศพและกระดูกด้วยกันทั้งนั้น
ยังจะสามารถเรียกเจ้าพวกนั้นว่า เป็นสิ่งมีชีวิตได้อีกหรือ ? หากทำแบบนั้นเข้าไม่เป็นการดูถูกชีวิตหรืออย่างไร?
คนส่วนมากก็ย่อมต้องคิดอย่างนั้นอยู่แล้ว ผมเองไม่ใช่ขอยกเว้น ดูยังไงซอมบี้กับกูลก็เป็นมอนสเตอร์
ไม่มาก ไม่น้อยไปกว่านั้น…….
“ข้าไม่สนใจว่า ผู้คนบนโลกจะวิจารณ์ข้ายังไง
แต่ข้าไม่ให้อถัยที่จะมาดูถูกลูกน้องของข้าที่ยังสู้ต่อไปแม้จะตายไปแล้ว”
บาร์บาทอสก้มหน้าลงก่อนจะหันหน้ามาหาผม ดวงตาสีทองของเธอสว่างไสว
“หากข้าไม่สนใจเรื่องนั้นแล้วใช้เวทย์มนตร์มั่วซั่ว ผู้คนก็จะเหยียดหยามวิชาหมอผี รวมถึงคนของข้า ,ดันทาเลี่ยน
อย่างน้อยที่สุดในฐานะ เนโครแมนเซอร์ผู้ชำนาญ ข้าจะแสดงความรับผิดต่อผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจากวิชาพวกนี้เอง”
“……ข้าเข้าใจแล้ว ขอโทษทีที่ด่วนสรุป”
ผมขอโทษเธอจากใจจริง
ใน <Dungeon Attack> บาร์บาทอสไม่เคยใช้สงครามเชื้อโรคเลยสักครั้งจวบจนวาระสุดท้าย
เธอยินดีที่จะตายในมือฮีโร่ แทนที่จะให้เกียรติยศศักดิ์ศรีของลูกน้องต้องมัวหมอง
ผมเคารพกฏเหล็กของเธอ
บาร์บาทอสหัวเราะแห้งๆ
“แต่ในเมื่อพวกเราเป็นพันธมิตรกันแล้ว ข้าก็จะไม่ทำลายการณ์ใหญ่ด้วยความปรารถนา และเกียรติส่วนตัว คราวนี้ข้าจะยอม”
“ไม่ ไม่จำเป็น”
ผมส่ายหน้า
บาร์บาทอสเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ก็ด้วยความเชื่อของตัวเธอเอง เธอเดิมพันชีวิตตัวเองเพื่อ ‘ความปรารถนา และเกียรติส่วนตัว’
บาร์บาทอสเป็นเพียงผู้เดียวที่ไล่ล่าตามเกียรติยศแห่งนักรบ และขับเคลื่อนเผ่าปีศาจไปด้วยกัน
บาร์บาทอสอาจตัดสินใจแล้วว่า ได้เวลาที่ต้องเสียสละเพื่อพันธมิตรบ้าง
เธอจึงยอมละเมิดกฏของตัวเอง
แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่อยากเห็นบาร์บาทอสต้องเป็นผู้เสียสละ
“หา? แต่…….”
“ความจริงที่ว่า ปราสาทพวกนั้นในตอนนี้เหมาะแก่การเพาะเชื้อโรค
แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิชาหมอผีมนตร์ดำ
แค่โยนศพไปทุกวันๆ เข้าเดี๋ยวโรคก็ระบาดไปเอง”
เหมือนบาร์บาทอสจะพยายามพูดอะไรบางอย่างแต่ผมไม่สนใจแล้วก็ลุกขึ้น
ผมหันไปมองจอมมารรอบๆแล้วพูดด้วยความเคารพ
“สหายรักของข้า
นี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้วนับตั้งแต่ที่พวกเรากำจัด บาอัลคนทรยศ
แล้วก่อตั้งกองทัพจอมมารขึ้นมาใหม่
แม้ข้าจะขาดตกบกพร่องไปบ้าง แต่ข้าก็ปรารถนาที่จะประกาศต่อผู้ที่อุทิศตนเพื่อสร้างกองทัพนี้ขึ้นมา
เราจะไม่บีบบังคับให้จอมมารคนใดต้องเสียสละ”
ผมมองเข้าไปในดวงตาของจอมมารทีละคน จนครบทุกคน
“ดูอย่างบาอัลเป็นตัวอย่าง เจ้านั่นมันโยนทหารนับหมื่นทิ้งอย่างไม่ลังเลเพื่อสนองความทะยานอยากของตน หรืออย่างอกาเรส นางเป็นผู้ที่หักหลังเผ่าพันธุ์ตนเองเพื่อความยึดติดในชัยชนะ
ทั้งคู่นั้นเป็นผู้ชั่วร้าย ผู้มีตราบาปที่สังเวยจอมมารตนอื่นเพื่อความปรารถนาอันเห็นแก่ตัวของตนเอง
พวกเราก็ไม่ต่างจากผู้รับเคราะห์ของเจ้าพวกนั้น”
“…….”
“หากกองทัพจอมมารใหม่ของพวกเราเรียกร้องขอการเสียสละ จากจอมมารคนใดคนหนึ่งเพื่อความปรารถของทุกคน
ข้าก็คงจะตั้งคำถามกับตัวเองว่า พวกเรานั้นจะต่างจากบาอัลตรงไหนกัน”
จอมมารทั้งหลายต่างหันมองกันไปมา บางส่วนก็พยักหน้า
“ผลดีของทั้งผองย่อมสมควรเป็นผลดีต่อส่วนบุคคลด้วย
มิใช่ดีต่อกับฝ่าบาทเวสซาโก้เพียงอย่างดี
มิใช่ดีต่อฝ่าบาทกามิกินเพียงอย่างเดียว
เราจะต้องมุ่งเป้าไปที่ดีต่อทุกฝ่าย
ดังนั้นแล้ว จึงสมควรที่จะปฏิเสธเป็นเรื่องธรรมดาหากการกระทำนั้นจะไม่ยังประโยชน์ให้แก่ทุกคน”
ผมหยุดชั่วครู่ก่อนจะหันหน้าไปหาบาร์บาทอส เธอมองผมด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า
“บาร์บาทอส พวกเราน่ะแข็งแกร่ง”
“…….”
“ทุกฝ่ายที่เคยมี มาร่วมอยู่ในวันนี้โดยไม่แบ่งแยก
ขอให้ข้าพูดให้ชัดๆอีกครั้งว่า พวกเรานั้นแข็งแกร่ง
แล้วเธอเชื่อหรือไง ว่าการเสียสละตัวเองนั้นจะเป็นหนทางเดียวที่นำชัยมาสู่พวกเราได้?”
“อ่า……ใช่…….”
ดวงตาของผมส่องประกาย
“ไม่มีความจำเป็นหรือเหตุผลใดที่ต้องแบกรับภาระทุกอย่างไว้เพียงลำพัง
จงเชื่อในพรรคพวกของเธอ”
บาร์บาทอสพยักหน้าเบาๆ
เธอก้มหน้าลง ริมฝีปากขยับ พูดอะไรบางอย่างออกมาแต่ผมไม่ได้ยิน เธออาจจะขอบคุณหรือพูดอะไรสักอย่างกับผม
แม้เธอจะชอบทำตัวก๋ากั่นอยู่ตลอด แต่พอเป็นการแสดงความขอบคุณคนอื่นเธอกลับกระดากอายเสียอย่างนั้น
“ผู้บัญชาการการรบ ,ข้าสนับสนุนความเห็นของผู้บัญชาการบาร์บาทอส
เราควรจะยิงศพทหารบริททานี่เข้าไปในปราสาทด้วยเครื่องยิงหิน
มันจะก่อโรคระบาดขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย อีกทั้งยังสามารถลดขวัญกำลังใจศัตรูได้มาอีกด้วย”
“……คงไม่ต้องให้ฉันพูดอะไรแล้วมั้ง”
ลอร่ายิ้มชั่วร้าย
“เอาล่ะ ฉันเห็นด้วยกับความเห็นของผู้บัญชาการบาร์บาทอส และที่ปรึกษาดันทาเลี่ยน รวบรวมซากศพของทหารบริททานี่มาแล้วยิงมันด้วยเครื่องยิงหิน”
นับจากวันนั้น กองทัพฝ่ายเราก็ยิงศพเข้าไปในปราสาททุกวัน ทุกวัน
การได้เห็นศพของพวกตัวเองร่วงหล่นมาจากฟากฟ้าเป็นเรื่องน่าสยดสยองอย่างไม่ต้องสงสัย
มองไกลๆก็ยังรู้ได้เลยว่า กองทหารบริททานี่กำลังหวาดผวา
ผ่านไป 15 วันนับตั้งแต่ที่พวกเราใช้เครื่องยิงหิน โรคระบาดก็แพร่กระจายไปทั่วปราสาท
ในทุกวันที่ผ่านไป กองทัพบริททานี่ก็ค่อยๆแย่ลงเรื่อยๆ พวกเราก็ยังคงปิดล้อมไว้อย่างนั้นทุกคืน
แม้จะเรียกว่า ปิดล้อม แต่สิ่งที่เราทำก็ไม่ต่างจากการตีแล้วชิ่งหนี ทั้งยังกดดันให้ศัตรูต้องตึงเครียด
จนกระทั่งเกือบเดือน กองทัพของบริททานี่ก็ทนไม่ไหว
ผมค่อนข้างแน่ใจเลยว่า ทหารพวกนั้นล้มป่วยกันด้วยไข้ไทฟอย
เหล่านักบวชเองก็คงทำงานกันจนเหนื่อยล้า แต่มันก็อีกไม่นานแล้วล่ะ
พวกบริททานี่ก็ค่อยๆโยนศพออกจากกำแพงเมือง ซึ่งนั่นก็แปลว่า ฝ่ายนั้นเริ่มมีคนตายขึ้นมาแล้ว
“องค์ราชินีต้องการเจรจาต่อรอง”
สุดท้ายประตูก็เปิด และทูตก็ออกมา
พวกเรารอต้อนรับทูตอยู่แล้ว
ปีศาจนั้นผิดกับมนุษย์พวกเรามีภูมิคุ้มกันโรคสูงกว่า
มีโรคเกิดขึ้นเหมือนกันในหมู่ทหารพวกเรา แต่พวกเราก็จับแยกพวกนั้นไปกักตัว เพื่อไม่ให้ระบาดติดต่อ
ฝ่ายศัตรูทำแบบเราไม่ได้
ลอร่าเชิดคางขึ้นแล้วพูด
“เจรจา? เจรจาอะไร?”
“องค์ราชินีต้องการการยอมจำนนโดยรักษาเกียรติไว้ขอรับ”
จอมมารที่นั่งอยู่หลายคนพ่นลมหึออกจมูก เห็นได้ชัดเลยว่าพวกนั้นไม่คิดจะตกลง
การยอมจำนนโดยรักษาเกียรติไว้นั้นเป็นทางเลือกหากศัตรูอยู่ในปราสาท ที่เข้ายึดได้ยาก และต้องการจะลดความสูญเสียให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
พวกเราเองก็ได้ประโยชน์ครั้งใหญ่เหมือนกัน
“ไม่ใช่ว่า ความตายเป็นหนทางเดียวอันทรงเกียรติของนักรบหรอกรึ?”
“หากพวกนั้นคิดจะยอมแพ้ ทำไมไม่ยอมแพ้ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในปารีสกัน
ช่างน่าประหลาดที่คิดจะพยายามรักษาชีวิตในตอนนี้”
“บอกราชินีของเจ้าให้ออกมาที่หน้าประตูด้วยตัวเอง!
ฉันอาจจะคิดดูอีกที หากนางแต่งตัวสวยๆ”
เหล่าจอมมารหัวเราะร่วน
เจ้าพวกนี้ช่างไม่มีมารยาทในการทูตเสียบ้างเลย พูดแบบนั้น ทูตส่งข่าวย่อมโกรธหน้าดำหน้าแดงอยู่แล้ว
หากไม่ใช่เพราะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ทูตก็คงสบถด่าสาปแช่งไปแล้ว
“เอาล่ะ เอาล่ะ สหายเอ๋ย
ก็จริงที่ผู้ปกครองของบริททานี่เองก็ขัดขืนพวกเรามาตลอด”
ผมรอจังหวะดีๆแล้วพูดขึ้น
“แต่จะไม่ดีกว่าหรือ หากเราจะให้โอกาสพวกศัตรูสักเล็กน้อย หลังจากที่เจ้าพวกนั้นพยายามอย่างมากเลย?
พวกเรานั้นมีเมตตาอยู่แล้ว ราชินีเองก็อาจจะมอบสิ่งที่ควรค่าให้แก่พวกเราด้วย”
“หืมม ดันทาเลี่ยน, ท่านเห็นว่า พวกเราควรจะตอบรับการเจรจาหรือ?”
มาร์บาสลูบหนวด
ผมยิ้ม
“เราจะตัดสินใจได้ก็ต่อเมื่อได้ยินราชินีพูดจากปากเอง
ทุกคน,ข้าขอเข้าไปในปราสาทเป็นการส่วนตัวแล้วเจรจากับราชินีด้วยตัวเอง
โปรดมอบให้เป็นหน้าที่ของข้าเถิด”